a token

Just a little token could actually brighten up my day..

They say you get what you give. For today, I didn't get what I give, but rather a little something more. I only gave a small change, but then I got a big smile on my face in return. A son, and a father, walking slowly in the soi. It's probably a familiar sight for most people in the area. The father is blind, and the son walks in front of him, letting him hold his arm while he sings through the microphone which is connected to a small speaker in the old man's tiny backpack. I don't imagine it's of any great quality, but to both of them it's probably what they live on each day. Many times I walked pass them. Today I stopped to give them something, and listen. The kid's quite a singer actually, and he does keep his trend to what's hip and hit too. But the thing that made me smile..was simply a little thank you from the father. Plus a wish for a happy new year. I thought it was sweet.. and sincere.. It was my first new year wish :) yeah, he's a bit early, hehe.

Seeing something like this, I feel like an idiot to be going crazy over many little things. Look around, and you see many people with worse problems and difficult situations. And they fight.. to live on. Am I fighting as hard? Surely not. And then you think, wow, you're lucky to be where you are. Perhaps if we actually stop, and look, and listen, once in a while.. we could learn a lot from little things around us. Well, I did have my lesson today. And with that small token, I thank them both for showing me something meaningful in life.

..I'll be seeing them around. With more tokens.. and a new year wish, of course! :)

what would you do

What would you do.. if you wake up one morning, and you don't know how to spend another day of your life?

That sounds rather sad, doesn't it? But I think the question must hit someone out there. If life today is not overwhelmed by work and whatever that is related to it, I might ask this question myself quite often too. Even when things are hectic and crazy, I somehow manage to come to think of it still. Life can be full, of so much more, and yet I feel like I'm living it blankly. What happened to all the things that used to matter? How do I find them again? There used to be a purpose in almost everything.. Life without purpose is a life wasted.

Purpose. A simple thing that could make your life so meaningful. Something to hold on to; something to keep you sane. A direction. A goal. A treasure at the end of the journey. A pot of gold at the end of the rainbow. It's living with hope. So that even if at the end of the day you fail, you can still go on. I have lost mine.. I let it go. Now even if I want it back, it's nowhere to be found.

So what do I do.. when I wake up one morning, and realise I've lost that purpose in life?

I can't figure that out yet, but I pray that hope is stronger than purpose. And even if the purpose is lost, hope can still prevail. And with a little hope in your heart, you can tell yourself things will be alright. Maybe with hope, I will find my purpose again. A matter of time. Hopefully..

tears

***
ก็คนธรรมดา ไม่ใช่เทวดา ไม่อาจฝืนดวงชะตา กำหนดมาให้แพ้พ่าย
ต้องพบเวลาที่เหน็บหนาว วันคืนที่แสนเศร้า อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
คืนนี้ หากว่ากำลังเจอเรื่องราวใดที่เธอไม่อาจผ่านพ้นข้ามไป
เธอยังจะต้องเก็บรักษา หยดน้ำตาเอาไว้ทำไม

ปลดปล่อยอารมณ์ร้าวราน.. ผิดหวัง.. ภายในใจที่มี
ตามลำพังคืนนี้ ไม่จำเป็นต้องซ่อนไว้
คนเราจะมีน้ำตา อาจไม่ใช่คนอ่อนแอเสมอไป
ปล่อยน้ำตาให้ไหล ใช้มันอยู่เป็นเพื่อนเธอ

เธอจะฝืนใจ ปิดบังไม่ให้รู้ ทำเป็นคนเข้มแข็ง ให้ใครคนอื่นดู
อาจจะตบตาใครต่อใครได้ แต่ที่จริงข้างในของเธอ ก็รู้ดีอยู่
ปล่อยมัน ให้โอกาสมันสักครั้ง อย่าให้ถึงวันนั้น ที่ล้นจนมันเก็บไว้ไม่อยู่
ให้เวลาวันนี้เธอแพ้ได้ จนถึงวันต่อไปค่อยลุกขึ้นสู้

หากใจเจ็บช้ำอย่างนี้ ปล่อยไปก็คงไม่ดี น้ำตามันก็มีหน้าที่เอาไว้ล้างใจ
ใช้มันชำระความทรงจำให้วันพรุ่งนี้ของเธอสดใส
จะเธอจะเขาจะฉัน ก็เป็นด้วยกันทั้งนั้น เหมือนกันไม่ว่าเข้มแข็งเพียงใด
ต้องเจอกับวันเวลา ที่ใจต้องพี่งพา น้ำตาชำระหัวใจ

***
***

one of those days

My day was soooooo long..
super exhausted. demotivated.
Definitely one of those days,
when things just don't go as planned.
Couldn't be where I wanted to be..
Couldn't say what I wanted to say..
If only there was just one thing,
that could have gone right..
Then maybe my super long day
might end with a good, good night.
But again I was told,
it's already late now.
I should just let it go,
Yet I can't, somehow.
There must be something,
I could have done better, I know..
It might not change yesterday or today,
but it could change tomorrow.

h | u | g

"กอด.. คือเสื้อกันหนาว
ที่มีหัวใจ
กอด.. คือความอบอุ่น
เวลาไม่มีใคร
กอด.. คือที่ยึดเหนี่ยว
ในยามเสียศูนย์
กอด.. คือยา
ต่ออายุใจ
กอด.. คือสิ่งที่บอกว่าเรา
ไม่ได้อยู่คนเดียวในโลก"

สำหรับฉัน
กอด.. คือความห่วงใย
คือความผูกพัน.. คือความเชื่อใจ
แทนคำขอโทษ.. แทนการให้อภัย
แทนคำว่าเธอ.. ยังมีฉันตลอดไป

Kopi--tiam

This is my little corner, but I'm missing the good coffee. That smell of fresh roast.. that taste of extra hot latte.. just me, myself, and a cup of some intense caffeine :) I have to admit there are so few places to go for real good coffee here, and to some people's surprise (esp you from the west), SBUX is already considered very decent coffee. And as a result, I go there for personal treats. Not too often of course.. That decent coffee comes with a price tag.. At least not something I want to spend $$ on everyday :P

Alternative is.. going local. 100 Baht at Starbucks vs 25 Baht at Stargolf.. hmm.. tough choice! But to the Silom crowd, perhaps you've heard of this kiosk somewhere in soi Lalaisap. Either this, or Little Coffee on Silom, I think it's good enough for my daily dose. Yes, daily. Or should I say twice daily. Cannot go without. Partly it is psychological, but the girl's gotta have her caffeine to go through the afternoon work hours.. you know how it is when food coma strikes! hehe..

Fun facts about ordering local coffee:
1) Farangs get surprised.
Don't be. Thais do put ice in their coffee, even in the morning. I learned that some foreigners never do, and what we do is just simply bizarre to them. But it's probably not too hard to understand. It's the heat you have to deal with..

2) Espresso can mean coffee + ice + MILK.
When technically, ordering an espresso should just be a shot of espresso i.e. that dark, bold, bitter coffee in a tiny little shot cup. Here, you can get cold espresso, in tall plastic cups, where they give you lots of ice and milk. So what's the difference between iced espresso and iced latte? The only explanation I got was, iced espresso is just stronger! Yeah.. big difference.

3) Non sweet means still sweet.
When I just came back from the US, I had to take some time to adjust to the local lifestyle. I bought my first coffee after lunch near my workplace, and my, it felt like drinking syrup! Next day, I specifically ordered "less sweet" version or หวานน้อย.. Again, still it was super sweet I feared I was going to get diabetes. Further attempts I just changed to "non sweet" version or ไม่หวาน.. And to my surprise, non sweet is still sweet?!?! Funny, ain't it? I just can't seem to figure out how to not have sugar/condensed milk in my coffee. They just think for you, convinced that they know what you like. My last strategy which worked sometimes is.. don't bother using relative terms. Just tell them you want half a teaspoon of condensed milk. And stick your head over to make sure it is really half a spoon. Then, I could perhaps get the acceptable taste.. and not having to wait till it's diluted to be able to drink :P

Okay, 3 points is popular among consultants, so i'm going to stop here. Thinking about coffee makes me want to have one already. Prolly not a good idea when it's 1.30am.. Guess i'll save the rest for the next post kopi#2

..I do miss Peet's coffee in E-town.. That one is bold! I l..i..k..e ^^

Full Moon

Saturday was Loy Kratong.. Been a while since my last time to celebrate this day. Well at least it has to be more than 2 years.. I missed it, so called up some friends to go Loy Kratong with me :) Initially planned to go to Phra Arthit.. and changed to Rama VIII bridge.. but didn't get to either of them hehe.. We just stopped at Saphan Put. It was still early, but people were flocking the pier already. Tons of kratong for sale.. We got ours at one of the intersections on the way for half the price, huhu. That was the happy part ;)

Unfortunately there wasn't any stairs to walk down to the river. The only way people did it was to use ตะแกรงหย่อนลงไป which wasn't so ideal. Besides, ten seconds after you float your kratong, someone else will pick them back up right in front of you :( So we chose the other option - to take the boat out for 20 baht and float it in the middle of Chao Phraya. Okay, we still needed the ตะแกรง in the end, but it was a nice, breezy boat ride. And your kratong will float for a while at least :)

Got a nice view of the Bridge. We walked up later, and looked down at others floating their kratongs. Caught a couple of the big boats with all those light-ups. Quite a sight. Would be so cool if the whole fleet come at the same time.

Ended the night with yummy dinner near Hua Lumphong. Four starving people just went silent once the food arrived hehe. Ordered like crazy, but finished every single dish. It was absolutely satisfying. No frills.. Just chill..

"..บุญจะส่งให้เราสุขใจ.."

Feel the difference

So glad that it does get chilly in bkk..
Yet, so sad that I have no time to enjoy it..
And worse, no one to enjoy it with..

Now winter feels a little bit more like winter, even though it doesn't compare to the past two winters I had in the windy city.. But for here - the city of angels, this is really nice already. Feeling the breeze and the chill as you walk in the morning.. Lying in your room with the windows open at night.. Or even during the day when the heat is not there as it normally is. I hope it stays like this till the end of year. That would be perfect..

Now, back to work! How sad..

hit me!

On my way to work one morning, and I stopped at a light. Looked out the window and there I saw this car, wrapped in some cushy thingy :) Some unique style there! Honestly it looked just like a running sofa - because of the material I guess. Not sure why it's wrapped up like that, but I think I saw some sign saying it's for testing of some sort. Hope it's got nothing to do with crashing into another car.. It was still a red plate even..

Bangkok streets have got some interesting sights..

Well, not like you'll find something like this every day. But at least it's a much better way to kill time. Drivers today are making me crazy..

As I am

"Everywhere I'm turning
Nothing seems complete
I stand up and I'm searching
For the better part of me

I hang my head from sorrow
Slave to humanity
I wear it on my shoulders
Gotta find the strength in me.."

Alicia Keys, As I Am

Hello Spring

It is April. It should be springtime. And it looks like it is, at least this weekend. Took a day off today and went downtown. The weather was too irresistible.. wouldn't want to waste it staying home.

Never thought seasons would have such an impact on people's lives. Living in a country where we don't really have that drastic change, I never felt the difference. I'm not saying winter was so wonderful. It was nice if we had some sunshine, but other than that gloomy days were just too sad. But again, as winter said goodbye and spring arrives, it really feels joyful and refreshing. Fantastic!

Just like tough times make you appreciate the good times..

Spring.. season of joy.. everything seems perfect. Everywhere I turn, it's bright and shining. Full of color.. Full of life. Soon, all the flowers will bloom.. and my favorite tulips.. all over the place :) How else would I want to spend my last two months here..?

มองไปแล้ว เห็นดอกไม้บาน สีสันสดใสแบบนี้ ก็มีความสุข
เหมือนดอกไม้ก็มีความสุข ได้เจอแสงแดด ได้ออกมารับอากาศบริสุทธิ์
ไม่รู้ว่าคนอื่นๆเค้าจะมีความสุขกันมั้ย
คนที่ไม่ได้ต้องหนาวอย่างเรา เค้าจะ appreciate แสงแดดรึเปล่า
คนที่ไม่ได้เห็นต้นไม้ที่มีแต่กิ่งก้าน จะดีใจเวลาใบเขียวๆมันออกมั้ยนะ
เหมือนคนที่ไม่ทุกข์ เวลาสุขก็คงไม่เท่ากัน
เราเองยังเคยเป็นยังงั้นเลย ถ้าไม่ได้มาอยู่ตรงนี้
คนอื่นเค้าก็คงเหมือนกัน..

Songkran..

สงกรานต์แล้วววว อากาศหนาวจัง ถ้าอุ่นกว่านี้หน่อยจะออกไปเล่นน้ำซะให้หายอยาก.. เล่าให้เพื่อนฟัง ว่าเราเล่นอะไรกันที่เมืองไทย ทุกคนก็อยากจะเล่นด้วย แต่นะ แค่เดินตัวแห้งๆยังจะไม่ไหว ขืนไปเดินตัวเปียก คงหวัดกินกันถ้วนหน้า.. เลยต้องโปรโมตให้ไปเยี่ยมที่เมืองไทยแทน แล้วจะพาไปเล่นของจริงให้สะใจเลย..

สรุปว่า สงกรานต์ ปีใหม่ไทย ต้องหาไรทำ ได้คำตอบว่า ไปกินติ่มซำกันดีก่า ก็ไม่เกี่ยวหรอกน้อ แต่ไม่มีเหตุผลอื่นแล้ว อยากกินนี่นา.. ก็เลยยกโขยงกันไปหม่ำที่ "Shui Wah" ตรง chinatown คราวนี้มีไทย ญี่ปุ่น ไต้หวัน บวกกับเปรูหนึ่งคน (ที่พาเราไปเที่ยวมาน่ะแหละ) สั่งอาหารกันเหมือนไม่ได้ทานข้าวมาเป็นอาทิตย์ คนนี้สั่ง คนนั้นสั่งซ้ำ มาไม่หยุดเลย อิ่มมากกกกกก แต่อร่อยมากกกกกกด้วย คุ้มสุดคุ้ม สิบบาทเอง

ระหว่างหม่ำ ก็ไม่รู้ใครเริ่มก่อน ทำท่ายังงี้ บอกว่าเอาให้ริมฝีปากแตะจมูกให้ได้ ไอ้เราก็เล่นด้วย พยายามมาก แต่ไม่เห็นจะติดเลย หรือเป็นเรื่องของญี่ปุ่น อิอิ.. ทั้ง Hide ทั้ง Haruna ท่าทางเชี่ยวชาญเหลือเกิน.. อ้อ เกิดเหตุการณ์น่าจดจำด้วยวันนี้ ตอนกำลังทานอะไรซักอย่าง จำไม่ได้ ก็เอาตะเกียบหั่น ไม่รู้อีท่าไหนนะ ตะเกียบหัก เป๊าะ! อะไรกันเนี่ย ไม่ได้ออกแรงเลย ทุกคนมองด้วยความตกใจกลัว ตะเกียบพลาสติกอ่ะนะ ไม่ใช่แบบไม้ๆที่ใช้แล้วทิ้ง เลยล้อกันไม่หยุด เราก็เลยจัดการเอาไว้ขู่ ให้รู้ไว้ ว่าเล่นกับใครอยู่ ดูซะก่อน.. พลังเหลือ..

ร้านนี้ตอนกลางวันเค้าจะขายติ่มซำ พออาหารเย็นจะเปลี่ยนกุ๊ก กลายเป็นอาหารแต้จิ๋วแทน เคยมาลองครั้งนึง อร่อยมากอีกเหมือนกัน ความจริงก็ไม่รู้หรอกนะว่า อาหารแ้ต้จิ๋วเนี่ยเป็นไง เวลาอยู่เมืองไทย เค้าก็ไม่เห็นจะแยก มีก็แต่พวกเสฉวน หรืออะไรทำนองนั้น แต่ไปกับเพื่อนไต้หวัน เพื่อนฮ่องกง ก็ดีไป เพราะเค้าจัดการสั่งให้ เราไม่ต้องทำอะไรเลย หม่ำอย่างเดียว อิอิ.. อ้อ ที่สำคัญ เค้ามีนกพิราบด้วย ไฮโซมั้ย.. ตอนนั้นทานซะปากมันเลย ฮาๆ

ทานข้าวเสร็จ พี่กอล์ฟแนะนำร้าน teahouse แถวนั้น อยากไปทานชาไข่มุก เห็นว่าอร่อย.. ไปถึงไปเจอ matcha ด้วย เย้ๆๆ ไม่ได้ทานนานแล้ว เลยสั่งมาแบบใส่ใข่มุกด้วย เค้ามีโรยข้าวข้างบนด้วยนะ หอมดี.. แต่มุกไม่ค่อยอร่อย (แป่ว) มันจืดอ่ะเลยไม่ค่อยเวิร์ค ร้านจัดน่ารักดี สีสันสดใส มีคนมานั่งคุย นั่งเล่นคอม ถ้าไม่ได้ต้องรีบกลับ คงนั่งเล่นไปเรื่อยละ..

my matcha.. with tapioca (somewhere deep down)

Kelloggarhythms sing

And finally we had our first concert outside of school! Yay! We have done many at TGs and other school events, but this was our own show. Partly also because we wanted to raise some money for our CD production. So glad that we got such great turnouts and Celtic Knot was actually packed. Friends were there to show support and it was a lot of fun~ Thanks guys for coming.. Next step, we'll be recording soon. The CD should be completed by the end of quarter for sure. And I'll have something to remind me of two years with Kelloggarhythms :)

..after the show..

Italian Dinner

How nice of Silvia to make a fabulous Italian dinner for us! I for one would totally support opening a restaurant. Everything was delicious.. and the proudly presented Tiramisu was incredible. I wish I could ask for the recipe! So, another fun night, not only with marvelous food but also with great company. Got to catch up on things and chit chat.. Gosh, how I wish this were not our last quarter.. Can't believe we're going home in 2 months!

our iron chef and the girls..

look at all the food.. and this is not all, by the way..

world-renowned, home-made Tiramisu by Silvia.. and Darlene's strawberries.. yumm :9

All That Jazz!

Went for some jazzy night out at Greenmill today. Recommended by friends who have been there and loved it. Every night they have different bands playing. Given that we know nothing about any of them, we just picked a day that everyone was free. At the entrance, we were greeted by a big guy checking our IDs. And then he started saying sawadee krab to everyone (of course seeing our passports). Many Thais must come here often I guess. So we got ourselves a table right in front of the stage. It wasn't as crowded as it would be on weekends.

There were three guys in the band, and all were so into the music they were playing. Some of them I really liked, especially the one with some Bossa tunes. The others were a bit sleepy for me - not sure if that was the reason or the wine :P I didn't bring my camera with me, so these shots were from my (old) mobile phone. Low quality, I know. But gotta do with what I had.. That's probably a sign to get a new phone, eiei.. Maybe when I go back..

Anywho, we stayed for about an hour and left when they stopped for a break. Took a souvenir photo shot in front of the place, just to keep as evidence. Been there, done that! :P It was nice, although I might have expected too much. Perhaps I should give it a try again on fri/sat nights.. Heard it's supposed to be super packed..

Sakura Bloom

Not in Japan, but in D.C. where I spent this past weekend. I looked forward to going there during this period, just because there is this cherry blossom festival. But next moment I realized the bloom period started last week. It peaked on Wednesday before I arrived, and we were not fortunate with the weather. Apparently most of the cherry blossoms fell with the rain and wind. But with all the effort already put in, we tried to capture as much as possible :) At least we managed to catch some sun and get some nice lighting..

contrast with the blue sky

by Tidal Basin..

probably the last tree with so much Sakura remaining

Peru Collection

Pictures from the peru trip is up, finally. Took me a while to finish the whole collection.. hopefully people would enjoy them. Again my collection is more of scenery rather than people :) I wouldn't be surprised if after a while people get bored and give up.. To me, there were so many things I loved about this trip. And I tried to capture as much as possible. Of course, sometimes it's difficult.. you lose the moment and it's gone. Just like on a gloomy day.. and the sun comes out for 10 seconds and disappear into the clouds.. that's it. No more sunshine.. So I would end up with a gloomy picture.. but that's just reality :)

Last Break

Spring quarter has begun, and it's been two days of attending classes. Who would want to come back to school after spring break? Not me for sure, hehe. I spent 12 wonderful days in Peru with my Kellogg friends. It was a wonderful, wonderful trip.. What an amazing country! So many different sights and experiences. I never knew anything about Peru, and I would have missed out a lot had I not decided to join this trip. It was almost like another KWEST trip.. GIM trip.. whatever. Super fun~ Many thanks to Jorge and Flavio for being such awesome tour guides and taking care of us all. I'm thinking how I should dedicate some space to tell all the stories on our journey, as it will be pretty long :P I'll have to figure that part out first. But below is a picture of Machu Picchu, one of the trip's highlights where we went on our 8th day before returning to Lima. Amazing sight, isn't it? In the middle there is Waina Picchu which we spent about an hour climbing to the top. Worth it!

Group picture time.. Behind is the Canyon.. Magnificente!

Bab-el

The first time, I wanted to watch this movie because I saw Cate Blanchett (yep, and not Brad Pitt). The second time, it caught my attention since a lot people in hollywood media didn't even know how to pronounce the movie name. But most importantly, it won golden globe best drama and nominated for 7 Oscars. So I thought, why not?!?! I didn't really catch much from the trailer, but after watching the movie I realized I wasn't even close to guessing what it was about.

The stories were set in different places in the world - Morocco, US, Mexico, Japan. Stories that seemed independent, unrelated, told in different languages. An American couple having a trip to Morocco, and the wife got shot by a kid who was practicing his rifle that his father just bought. The couple's children were left at home with a nanny who had to leave for Mexico for her son's wedding, and decided to bring them along. And a Japanese girl, mute and deaf, going through her life of silence, ignorance, and insult. Her father turned out to be the owner of the rifle which he had given to the local guide that took him hunting. Confused? You gotta watch it yourself :P

I like the fact that it wasn't clear which incident happened when, and as it continued you gradually understand and start putting things together. But even more than that, I looked up the movie title, and it's quite interesting. It refers to a town in Hebrew bible, Babylon, where Tower of Babel is located. People spoke the same language, and they tried to build this tower to reach heaven and become godlike. This made God angry, and decided to make those people speak different languages, so they could no longer communicate and stop building the tower. So it ties back to the "language" obstacles told in this story, where people try to "say" something but it is not always "heard." Everyone had to struggle along the road; not everyone ended up with a smile.. not everyone was given a second chance.. I think it's a really good movie, and it tries to communicate a lot. A bit difficult to understand, yes (so might require post-research hehe), but worth watching..

directed by: Alejandro González Iñárritu
released: November 2006

PS. Apologies to some who I've mentioned watching this together. I couldn't help it! After my terrible final exam, I needed a distraction hehe..

Old Times

Surprise surprise! Finally get to catch up with my old buddies. I know it's been my fault for not going downtown often enough hehe.. Glad that Oil called, and luckily they had a car yesterday which made things much easier. We went for a late dinner at this thai restaurant I've never heard of. The name Dharma Garden didn't quite appeal to me, but the food was great.. super spicy, I likeeee! So we ordered like crazy.. partly because it was late (and I intentionally did not eat anything beforehand). So stuffed in the end.. What a great night out! not talking about the food, but the driving, getting lost, chatting, all of it. Makes me really miss the old days...

Cute couple mak mak.. Petzio, i envy you! haha..

with oil, ong :)

Rock it!

Yay~ Finally it was d-day for our performance at Asian Rock Night 07. This was an event organized by undergrad students at NU, and I was just jamming with the thai band. Others performing included those from Malaysia, Korea, and Taiwan. After the practice sessions every Sunday for the past several weeks, we rocked tonight! Everyone did a great job, and it was really fun for me. Stage-fright kicked in though, and almost couldn't remember the lyrics for the second song (even tho I had it written on my palm!) People would find it difficult to picture me singing this genre, but honestly it wasn't like hard rock or anything. One of the two was bra branner's "shaking" - the only band (with female vocal) that seems close to the theme tonight. I prolly won't listen to those songs for a while.. Too much listening for the past month already :P So again, thanks to n'orm, chlump, jeff, and vee for their solid backup, n'em our male volcal, and everyone who showed big support (both by being there and thru other means..) :P

(ยืมลิ้งค์มาจากน้องออมอีกที)

band members: (from top left) em, chlump, vee, orm, me, jeff

from backstage, while n'em was singing..

with our awesome guitar soloist.. he's really good!

you can barely see it, but that was the lyrics I wrote on my palm :P

I stayed on to watch the Malaysian and two songs by the Korean band. I couldn't believe I knew one malay song (of course from sseayp)! So i ended up singing along for a bit, hehe. The koreans were really good too. There was one guy who looked like "dek-naew" type, he sang really well. After watching others, I realized I will need to practice talking to the audience noi'.. cuz none of us said a single word, from beginning till end.. hehe.. but well, as if I'm gonna do something like this again a na~ Very unlikely indeed..

The Road to CSO

Again, yesterday I joined my friends to the concert. This time a smaller group, and we all fit into my friend's cute little red beetle. Left evanston around quarter till seven, and headed downtown to the concert hall. The program was CSO playing Sheherazade, but something happened on the way and we missed Sheherazade which was the first part before intermission. What was the thing that happened? Well, to make a long story short, the car ran over a huge hole on Lakeshore drive and it basically exploded. None of us however realized it did, and so my friend kept on driving for another 10 mins or so. Until we made a turn and came to a stop at the light, then we smelled something very bad and pulled over. Apparently, there was no air left in the tire - completely flat! And we'd been driving like that without knowing. So dangerous. Luckily there was no accident and we were safe. Called up service, and asked them to check before replacing with the spare tire. No serious harm done with the beetle, except she needs brand new tire :) So that wasn't so short after all..

We made it to the second half of the concert - Franck: Symphony in D minor. This time we were so lucky with the (student) tickets cuz we got seats on the main orchestra area (ground floor). Compared to 6th floor last time, this was really neat ;) Again, I think dress circle is still best. The conductor, Philippe Jordan, was pretty young.. and also good looking! eiei.. And he was really 'in' to the music that at one point he actually jumped. First time ever to see a conductor jump.. really.

Anywho, the road back from CSO we were super careful watching out for all those 'holes' out there.. can't believe the road surface is so bad.. and I thought Bangkok is bad already.. We should file complaints! Actually while the service guy was changing the tire, a police officer stopped to have a look. He asked who was driving, jokingly.. so I said it wasn't our fault but those big holes' He was like, well.. you didn't have to drive over them, did you? errrr.. alright officer, we hear ya! :P

The rest of the night was good time.. late night supper, conversations, and even some sing-alongs.. I wouldn't have left had it not been because of my early morning meeting today and a fully-booked Sunday schedule. I'd rather not come back to the lonely apartment of mine so soon.. just trying to keep me from spending too much time with myself..

Blocked

Silence.. fills the room
Emptiness.. fills my head
Sun.. gone too soon
Darkness.. lies instead

Future.. stays unknown;
Past.. still unchanged
Lost.. in this world;
Lost.. in this phase

Seek.. and you shall find;
Try.. and you shall succeed
What.. if it's not true?
What.. if I don't believe?

Viajeros Lunch

Didn't get to write about the Peruvian Lunch at Jorge's the week before. As an intro to the Spring break trip, Jorge invited us to his place for his home-cooked Peruvian lunch. I had no idea what a Peruvian dish would look like, so I was really eager to find out. The dish he prepared was called "Aji de Gallina" or chilli chicken, although it didn't look red at all because the chilli is yellow. Basically it is chicken strips with yellow creamy sauce, served with rice, potatoes and boiled eggs. I asked for extra chilli sauce on the side, and man! that was good! Again you know how crazy I am for chillis.. According to our trip leader, Peruvian cuisine is divided into various regions in the country, and aji de gallina is from Lima/Central coast. He also said he wouldn't let us try this dish when we're in Peru, so we can't compare his cooking with the locals hehe. But it was actually very nice. And I tried to search for some photos of the dish, and apparently he's pretty close :)

Comparison: from online vs. our featured cook's :)

Introducing Aji de gallina to the group...

Now that I've heard so much about how great the food is there, I really can't wait! Hoping I won't gain too much weight during the two weeks.. Otherwise Spring quarter would have to involve serious exercise to prepare for graduation..

Blog Tag Ripple

หลังจาก intro ไปวันก่อน เรื่องที่โดนใหม่แปะ tagไว้ นี่ก็เลยต้องตั้งหน้าตั้งตาทำการบ้าน เล่าอะไรก็ได้ 5 อย่างที่คนอื่นคงไม่รู้ นั่งคิดนอนคิดหลายวัน จะเขียนอะไรดีหนอ ลองอ่านดู บางเรื่องถ้ารู้แล้ว ก็จุ๊..จุ๊ละกันนะ :) apologies for the English readers.. these stories must be told in Thai for the fun of it hehe..

บทที่หนึ่ง ความซนตอนเด็ก
สมัยก่อน ตอนวัยเยาว์ อันนี้คือหมายถึงอนุบาลถึงประถมต้นนะ จำได้ว่าัตัวเองซุกซนพอควร ตอนอยู่อนุบาลบ้านเด็ก โรงเรียนมีเสาต้นใหญ่ๆอยู่สองสามต้น ถึงเวลาพัก ว่างๆก็จะไปปีนเสา ที่เล่านี่ เพราะจำได้ว่ามันก็สูงอยู่ เป็นส่วนกลางโถง ก็เทียบได้กับสองชั้นละมั้ง ปีนไปจนถึงบนสุด ใกล้จับหลังคาเลยก็ว่าได้ พอย้ายมามาแตร์ ก็ได้โอกาสปีนอีก มาแตร์ไม่มีเสายักษ์อย่างบ้านเด็ก แต่คราวนี้มีงานที่โรงเรียน ก็วางเต๊นท์กลางสนามเยอะแยะ เสาเต๊นท์ต้นจิ๊ดนึง แต่ก็ยังอยากลอง ปีนซะเลย แล้วก็ประสบความสำเร็จ แต่ขาลง ก็รูดลงมา (เหมือนสมัยก่อนละ) แต่ไม่ได้มองว่ามีแง่งที่เ้ค้าไว้เกี่ยวสายยื่นออกมา ก็ขูดข้อมือซะเป็นรูยาวเลย ตอนแรกไม่รู้ตัว นึกว่าถลอกเฉยๆ ซักพักเลือดอาบ ตกใจแทบแย่ ก็ได้แผลเป็นติดตัวหลังจากนั้นมา.. ส่วนสมัยนี้ ความซนไม่ค่อยมีแล้ว กลายเป็นคนขี้กลัวไปแทน โดนน้องหุยว่าบ่อยๆ ว่าทำไมไม่ใจกล้าเหมือนตอนเด็ก ก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่ถ้ามีอะไรแปลกใหม่ หุยก็ลองก่อนทุกที รายนั้นกล้าไปซะหมด เรียกว่าแก่แล้วก็ยังซน อิอิ..

บทที่สอง ความสามารถพิเศษ (คิดเอาเอง)
เคยมีคนทักหลายที ว่าทำไมเวลานั่ง ถึงได้หักนิ้วเท้าตัวเองกับพื้นยังงั้น ส่วนใหญ่จะไม่รู้ตัวว่าทำอยู่ แต่คิดว่าที่มาคงมาจากว่า สมัยก่อนเรียนบัลเล่ต์ ตอนขึ้น toe มันก็ต้องยืนบนนิ้วเท้า แต่อันนั้นก็มีรองเท้าสำหรับเต้นโดยเฉพาะ เวลาไม่ได้ใส่รองเท้าขึ้นโท ก็ต้องทำปลายเท้าให้แหลมๆเวลาเต้น ตอนซ้อมก็เลยหักนิ้วเท้าตัวเองกับพื้น ให้มันงอๆ ก็คงเทคนิคเดียวกับคนรำไทย หักนิ้วมือให้สวยๆ นี่ก็เป็นนิ้วเท้าแทนไง ทำจนติดละมั้ง จนป่านนี้ก็เลยยังนั่งแบบนั้นอยู่บางที แถมขึ้นไปยืนหักๆแบบนั้นได้ด้วย เรียกว่าสามารถมั้ยเนี่ย..

บทที่สาม อาหารคาว อาหารหวาน
แต่ละเรื่อง ไร้สาระเกินไปรึเปล่า.. คือว่า เป็นคนชอบทานอาหารรสจัดมาก อันนี้ก็คงจะเน้นอาหารไทยเป็นหลัก แต่อาหารฝรังก็ชอบให้มีรสชาติเหมือนกันนะ ตั้งแต่เด็ก (เอ.. เล่าไปเล่ามา มีแต่เรื่องย้อนอดีต สงสัยจะแก่แล้ว ชอบคิดเรื่องเก่าๆ อิอิ) เริ่มทานรสจัด ก็จากการที่แอบไปชิมอาหารในครัว เวลาหลังบ้านเค้าทำ เอาไว้ทานกันเอง ไม่ได้มาขึ้นโต๊ะให้เราๆ แต่ก็นะ เด็กๆก็ใช้พลังเยอะ ก็หิวอยู่เรื่อย หลังบ้านทำอะไร ก็ไปขอหม่ำประจำ นอกเวลาอาหารน่ะละ มีทั้งแกง ตำ น้ำพริก ขนมจีน แต่ละอย่าง เผ็ดซี๊ด.. แซบหลาย ทานๆไปจนชิน ก็เลยติด จะใส่พริกใส่น้ำปลาเต็มที่ ก๋วยเตี๋ยวก็สีแดงตลอด ทานข้าวก็ต้องขอน้ำปลาพริก เอาพริกเยอะๆด้วย น้ำปลาไม่ต้องเยอะมาก ไปไหนถ้ามีใครคุยว่ากินเผ็ดเก่ง ก็จะอยากไปท้าแข่งกับเค้าเรื่อย เคยสั่งส้มตำในซอย บอกคนขายว่าเอาพริกสิบเม็ด เค้าก็ทำหน้าดูถูก บอกว่าระวังเดี๋ยวก็ทานไม่ได้หรอก ผู้หญิงทานเผ็ดไม่เป็น รู้สึกเจ็บใจมาก ต้องขอพูดทับ ใส่เลยสิบเม็ด..ออกจะเด็กๆ ที่บ้านผู้ชายตะหากทานเผ็ดไม่ได้ (ดีนะไม่ได้ถึงขนาดกินโชว์เค้าเพื่อพิสูจน์) สรุปว่า รสที่เน้นคือ เผ็ดและเค็ม แต่ไม่เอาหวานเลยนะ ไม่รู้ำทำไมไม่ชอบหวานเหมือนกัน แต่ก็ไม่เคยใส่น้ำตาลซักที ที่ไม่เอาเลยจริงๆ ก็คือ รสจืดค่ะ อะไรจืดขอไม่ทาน หรือไม่ก็ต้องปรุงจนหายจืด แต่ส่วนใหญ่อย่างแกงจืด มันก็ไม่จืดนะ ไม่รู้ทำไมเค้าเรียกแกงจืด.. น่าจะเป็นแกงเค็มมากกว่า

ส่วนอาหารหวาน ดันไม่ชอบรสจัด ถึงจะขึ้นชื่อว่าเป็นของหวาน ก็จะชอบจืดๆมากกว่า ของหวานนี่ขอรวมน้ำไปด้วย ถ้าเป็นน้ำหวาน ก็จะเอาเจือจาง อย่างเช่นชาเย็น หรือน้ำแดง เป็นต้น คนอื่นทานแก้วนึง เราเติมน้ำทานได้ซักสามแก้ว คนขายเค้าคงดีใจ ไม่เปลืองดี หนมหวานก็เช่น ตระกูลทองๆ ฝอยทองจะชอบหน่อย ทองหยิบ ทองหยอด หวานเกินไป ทานไม่ไหวอ่ะ เม็ดขนุนมีใส้มาช่วยนิดนึง ก็เลยพอถูไถ ช็อคโกแลตก็ด้วยนะ เอาแบบ dark เยอะๆ เมื่อก่อนเคยทาน milk เดี๋ยวนี้ไม่ค่อยชอบแล้ว หวาน (อีกเหมือนกัน)

บทที่สี่ นักร้องในดวงใจ(สมัยหนึ่ง)
เปลี่ยนแนวมั่ง เรื่องนี้บางคนก็อาจจะรู้ จริงๆมันก็เป็นเรื่องของอดีตอ่ะนะ ก็ไม่อยากจะพูดถึงซักเท่าไหร่ ด้วยความอาย แต่คิดถึงสมัยนั้น ก็ขำตัวเองดี ตอนซัก ม.ต้น เกิดอาการบ้าเบิร์ดสุดๆ จำได้ว่าช่วง ธ.ธง สองมือล้วงกระเป๋า สองเท้าก้าวเข้ามา นั่นแหละ นี่อายนะที่จำได้ อิอิ ก็ฟังเพลงเค้าทั้งวัน ร้องจนจำขึ้นใจ เลียนแบบได้ทุกเอื้อน สมัยนั้นยังเป็นเทปอยู่เลยมั้ง จำได้ว่าชอบเพลง เหนื่อยมั้ย ก็กรี๊ดๆพี่เบิร์ดๆ ตอนนั้นยังเป็นพี่ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นป๋า แล้วกลายเป็นป้า ตามเทรนด์พฤติกรรม สมัยนั้นยังออกไม่มากไง เราก็บ้าต่อไปสองสามอัลบั้ม นั่งอัดรายการทีวี ฟังวิทยุ โทรไปโหวต (จำ radio vote ได้อ๊ะป่าววว) ซื้อ magazine เอาเข้าไป.. พยายามไปดูคอนเสิร์ตทุกอัน บางอันไปสองที ตั๋วแพงก็ยอมนะ อยากเห็นใกล้ๆ คราวที่จัดที่ศูนย์วัฒนธรรม แบบเบิร์ดเบิร์ด ตอน dream & reality จำได้ว่าละครเพลงเจ๋งมาก ชอบสุดๆ ฟังในรถก็ร้องไม่หยุด ทำเสียงตัวละครไดุ้ทุกคนเลย ในใจก็อิจฉา นัท มีเรีย ได้สวีทหวานกับพี่เบิร์ด ยิ่งเล่ายิ่งจะรับไม่ไดละ้ เอาเป็นว่า ก็ชอบเพลง เค้าก็มีความสามารถ สมัยนั้นผลงานก็ดีๆ เสียงก็ดีอยู่แล้ว ก็เลยนะ บ้าไป มันจะเริ่ม fade ก็ตอนไปคอนเสิร์ตครั้งนึง ที่อินดอร์หัวหมาก คราวนั้นได้ป้ายเข้าหลังเวที เดินผ่านไป เห็นป้ายกมือหวัดดีใครซักคน แต่กรีดกรายซะ นิ้วไม่ติดกัน ไอ้หยา เต็มตาไปหน่อย เลยคิดได้ พอดีกว่า ไม่บ้าละ (แต่จนวันนี้ ยังทำภาษามือ หมอกหรือควัน ได้อยู่เลย แงๆ)

ระลอกสอง (in hindsight นี่เราเป็นคนบ้าคนแปลกประหลาดซะจริงๆ) บ้าไมเคิล แจ๊คสันล่ะ เอาเข้าไปน้อ.. ตอนออก dangerous นี่ กรี๊ดๆๆๆ เพลงเจ๋งมาก ดังระเบิด ชอบซ้า.. ก็รู้ว่าเค้าหน้าขาวแล้ว แต่ก็ไม่สนใจ ซื้ออัลบั้มย้อนหลังไป จำเืนื้อได้หมดอีก แม้กระทั่งที่เค้าร้อง ฮู้ฮู ฮี้ฮี ก็จำได้หมด ถ้าใครอยู่ในรถด้วยจะเห็นภาพ อิอิ ทีนี่ก็มาคอนเสิร์ตเมืองไทย มีหรอจะพลาด ก็ไปดู ตั๋วสุดแพง แต่ยอมอีกเหมือนกัน ระบบเสียงกระหึ่ม สนุกสุดๆไปเลย แล้วก็เป็นอีก นั่งอัดรายการ ซื้อหนังสือ เก็บซีดี ต่างๆนานา ทีนี่พี่แกเริ่มแสดงความประหลาด มากขึ้นทุกวัน ไหนจะแต่งงาน แล้วเอาภริยามาแก้ผ้าถ่ายมิวสิค แล้วก็หย่า แล้วก็คดีเด็ก แล้วก็แต่งงานอีก แล้วก็มีลูก แต่เอาลูกซ่อนในผ้า กับชูโชว์ตรงระเบียงหน้าต่าง แกล้งจะทำตก มากมาย จำไม่ค่อยจะได้ละ เพลงก็แย่ลงทุกวัน สุดท้าย ก็หมด era ของ he ไปโดยปริยาย แต่อย่างน้อย เพลงเค้าสมัยนั้น มันก็ยังเจ๋งอยู่อ่ะนะ

บทสุดท้าย gravity
เรื่องนี้ มีคนสังเกต แล้วก็ทัก นานแล้วแหละ แต่ไม่รู้ว่าเป็นเรื่องแปลกรึเปล่านะ คือว่าไม่รู้มีอะไรกับน้ำที่จะหยด โดยเฉพาะน้ำที่เกาะแก้ว กำลังไหลๆ จะหยดติ๋ง ถ้าเห็นก็จะอดไม่ได้ ต้องยื่นมือไปรับ ก่อนมันจะตกถึงโต๊ะ ถึงตัก เป็นรอยเปียกหยดกลมๆ ถ้าเป็นแก้วเราเอง ก็เอามือรอง ถ้าเป็นแก้วคนอื่นเมื่อไหร่ เค้ากำลังจะยกดื่ม ก็จะตกใจ เพราะมือเราพุ่งไปอย่างรวดเร็ว เค้าก็ทำหน้างงใส่ เราก็แหะๆ ไปตามเรื่อง แต่ถ้าเป็นแบบวางอยู่บนโต๊ะ ละลายมากซะจนไหลเป็นทางเนี่ย ก็คงเอาทิชชูวางรอง จะได้ไม่ไหล เปียกเท้า ประมาณนั้น แต่ตั้งแต่มาอยู่นี่ แทบไม่ได้ทำเท่าไหร่เลย อากาศหนาว ไม่ค่อยกินน้ำเย็น.. ถึงกินมันก็คงไม่ค่อยละลายเท่าไหร่ด้วยล่ะ.. ก็เลยไม่รู้เหมือนกัน ว่าตัวเองยังเป็นอยู่รึเปล่า

ตอนแรกกะจะลอกตามใหม่ เล่า timeline ชีวิตมั่ง แต่คงไม่ค่อยหรูหรา เลยไม่เอาดีกว่า ถึงตอนนี้ การบ้านยังไม่จบ เพราะต้องมีบทสรุปอีก คือต้องส่งต่อให้บุคคลโชคดีอีก 5 ท่านด้วยกัน ที่จะสานต่อ จะว่าไปแล้ว คิดว่าจะแปะใครต่อเนี่ย ยากกว่าิคิดเรื่องเล่าอีก เพราะก็ไม่ใช่ว่าจะมีคนมาอ่านมากมาย ก็ไม่รู้จะส่งต่อให้ใคร แต่ถ้าไม่ส่ง เดี๋ยวคุณใหม่จะว่าเอารึเปล่าไม่รู้ เอาเป็นว่า แปะเล่นๆ เป็นพิธีก็ละกันนะ
+ แปะกลับมุทริกา ฮาๆ ไปคิดมาซะดีๆ เรื่องใหม่อีกห้าเรื่องนะ ห้ามซ้ำ โอเค๊.. :P
+ คุณกฤษณ์ ดีเจเสียงหล่อ ที่บอกปัดล่วงหน้าไว้แล้ว หาว่าเราบ้าไปตามคนอื่น (มาบ้าต่อด้วยกันน่ะ อิอิ)
+ kitikun เจ้าของ cinekeith แห่ง evanston ที่คงยากจะเ่ล่นด้วย เพราะชอบ quote กับแปะรูปเท่านั้น
+ จะแปะน้องหุย แต่ไม่รู้จะไปแปะที่ไหนดีเหมือนกัน..
+ คิดไม่ออกแล้วล่ะ สงสัย blog tag สายนี้จะไม่ค่อยเวิร์ค แหะๆ

Feelin' Classique

For the first time here, I had a chance to go to the Orchestra. Some people bought tickets but couldn't make it, so I filled a spot at the last minute. It was Leipzig Gewandhaus Orchestra, performed at the Symphony Center downtown where the Chicago Symphony Orchestra normally plays. Even though we were up really high, it didn't matter cuz the music was really beautiful. They played Schumann Symphony No.1 for the first half, and Mahler Symphony No.5 after intermission. The second half was a bigger orchestra, with more instruments and more players. Watching the conductor, Riccardo Chailly, was already fun for me :) I think conductors must be like that - very involved and passionate. The fact that I'm probably amateur, watching the conductor would help me understand and feel the music more. It reminded me back when I took piano lessons and my teacher had to dig out the 'feeling' and 'emotion' out of me.. It was close to impossible - I played like a lifeless piece of rock, hehe.. Maybe if i try now, the expressions might come out more.. maybe..

After a while, I found myself observing the players' behavior.. for example, the guys in the back who played trumpets occasionally had to take out the mouthpiece or something and shake the water out.. or that those playing clarinets were actually playing two instruments (which I haven't figured out.. maybe oboe). The flute sounded so dreamy.. and the harp was pretty as well. And the guy who played the timpani (drums) looked like he was enjoying it so much! It was very fun night. Too bad there was no encore.. we were clapping for a very long time at the end.. but nope.. that's it folks!

Leipzig Gewandhaus Orchestra
(photo by ki)

Music & Lyrics

Another chic-flick for this year's Valentine :) I was at a point where I couldn't stay home alone anymore, and so I dragged my friends out for a movie over the weekend. Been a while since we went to the cinema - blame it on the freezing weather here..

An easy-to-watch romantic comedy, and it has Hugh Grant written all over. Whatever role he used to play, he's pretty much still doing the same. But that's his signature, and it's rather funny as is. A bit too much of the (weird) dancing in this one, but I still like listening to his posh accent :P The highlight is probably the back-to-the-80's theme of this movie. Alex Fletcher (Grant) was a big-time star in a band called Pop! And the no.1 hit was called "Pop! Goes My Heart" which stuck in my head for a while afterwards. Time passed and of course his singing career went downhill, until his manager got him a chance to compose a song for another rising star singer. Problem was, he can compose but cannot write lyrics. So that's where Sophie Fisher (Barrymore) comes in, started from being just the 'plant girl' to helping him out with the lyrics. Beginning of the lurrvvveee story...

Most of the songs didn't quite meet my expectations. The oldies ones were funny, together with the music videos.. but the modern ones didn't catch my ear. And the fact that these actors/actresses couldn't sing didn't help either, hehe.. But, overall it was a good movie to enjoy on a lonely weekend.. Seeing Hugh Grant dressed and danced like that was amusing enough already.. If you fancy him, you should watch it.. Remember, he's getting old.. Can't be taking this type of role forever.. :P

Trailer Widget

As I was trying to find a decent way of sharing movie trailers, I stumbled across this new release from Universal Pictures that seems to be a new way of advertising their film. I know you can find it in youtube or google video or whatever, but the quality is just bad. And many times I've had problems with 'video no longer available' which is rather annoying. This was taken from an entry in widgify which talks about widget advertising, but it doesn't seem to say if other film producers are doing this as well. I just thought it would be kinda neat if you could browse through different movies, and I'm sure widget creators can easily make one! Anyway, this is Smokin' Aces. I haven't watched it, so not gonna comment ;) But don't you agree it looks much better than youtube?

If anyone has a good source to share, please let me know.. I would never underestimate the power of web 2.0 and obviously I can't keep up with what's happening anymore..

Frosty Valentine

The sun was out today, and of course I wouldn't miss another photo walk. After the snow yesterday and last night, Evanston is officially white, except where the cars run which is always always yucky. Took a walk during mid-day towards the beach around Centennial Park. It wasn't so cold when I left the house, but after a while the wind just got my toes some serious frostbites! But I would have to say, Lake Michigan looks amazing! The other day I could only see icy rocks, and water was still water. Today it's all frozen, with very interesting surface texture too. I don't know how much weight it could take, but I really wanted to try walking on the ice. Of course I didn't try.. afraid it would crack hehe.. So my first walk didn't last so long as my feet couldn't handle it. Decided to walk downtown to grab some hot coffee and warm myself up, got into Peet's, about to order, and then realized I forgot my purse! Great.. Lucky I hadn't ordered yet - that'd have been really embarrassing. Plan B, Park-E! (that is short for Park Evanston which is the apartment bldg nextdoor). Have to thank Kuk for letting me stay for a while :)

two lonely benches at Centennial Park

all the white in the back is Lake Michigan, frozen..

Second walk, basically walked back home and detoured towards the Lake again. This time, got a better view of the endless frozen lake. It looked as if we could walk to downtown Chicago from there. Some parts of the walkway weren't plowed, so it was fun walking with half my legs under the snow. But again, after a while as the sun was setting it got much colder. Pitstop was Norris center as always.. This time I got to have my hot latte at Starbucks sa tee ;)

yup, that is (or used to be) the lake!

More on flickr: my wintertime in Evanston album ja..

More snow

Been snowing like crazy all day.. and the wind was so strong that any direction you turn, your face still gets struck by it.. I walked to a meeting earlier today, and had to struggle through piles of snow.. not that I didn't enjoy it ;) fresh snow is always fun.. and it wasn't as cold as several days ago.. but after a while my face was just all wet.. Nothing much today, just sharing the cold moment with you.. tomorrow will be a very white valentine's day for sure ^^

can't get any gloomier than this..

snow pile in front of my place..

I got tagged?

So this is new to me - a "blog tag." My dearest friend, Mai, decided to tag me through her blog, and I was like, huh? Didn't know what it was all about and so I looked it up a bit. Interestingly it has been around, but as you could see obviously I'm not so in trend.

A blog tag, or based on wiki, a "memetag," is when someone starts a meme on a blog and then sends out tags or invitations to others to continue on. Okay, at this point I was like, and what is this meme thing again? Gosh, I wonder how people keep up with the lingo these days. So, keep going, the term meme goes back to 1976, referring to a unit of cultural information transferable from one mind to another.. something that causes cultures to evolve. At this point, I decide to stop and keep it there. The thought of quantifying something into a unit, when in fact it is just not measurable, doesn't inspire me much. Or maybe they think it'll be possible some day.. let's see if i live that long :P

Anywho, so that explains this intro to the world of tagging. My assignment, almost, is to write about five things people might not know about me. I do not plan to respond to her tag just yet.. Gotta give it some thought! Good things don't come fast, people.. That, I know for sure.. And Mai, thanks for giving me an activity to do over here. You really know I get bored and have too much time huh? This will surely keep me from being ฟุ้งซ่าน for a couple days haha..

Update: so I've finished it.. especially for you, Mai! My 5 stories

Go Bears, Poor Bears..

Superbowl จบไปแล้ว ไม่ได้เป็นแฟนติดตาม แล้วก็ดูฟุตบอลไม่เป็น แต่ที่นี่้บ้ากันเหลือเกินล่ะ คงเป็นกีฬาประจำชาติเค้า ถามใคร ใครก็ต้องออกไปดูกันที่ไหนซักแห่ง มันคงต้องดูกันหลายๆคน จีบเบียร์ไปพลางๆ จะได้ได้บรรยากาศความมัน เวลาเชียรก็์จะได้ออกอาการได้เต็มที่ :) แต่ก็จะมีเพื่อนบางคน ที่ดูเพราะจะดู Ad แค่นั้น ปีนี้เค้าบอกว่า ค่าโฆษณาสำหรับ 30-sec spot ก็ปาเข้าไป $2.6MM ฟังแล้วโอ้โห แพงขนาดนั้น Ad มันคงต้องเจ๋งมาก แต่เท่าที่ได้ยิน (ได้ดูไปนิ๊ด..เดี่ยว) เค้าว่าโฆษณาไม่ค่อยดี เปลืองเิงินแทนพวกนั้นเหมือนกัน เสียตังค์แถมยังโดนด่าอีก เอาไปลงอย่างอื่นอาจจะดีกว่า.. สุดท้าย Bears แพ้ ก็เศร้าไป แต่ก็นะ เราไม่ได้เดือดร้อนอะไร ไม่ได้อินเหมือนเค้า อิอิ..

ก็เลยเป็นที่มา ควันหลง Bears ซักหน่อย วันก่อนที่ไป chinatown กับเพื่อนๆ ขากลับก็ขับผ่านในเมือง ตรงหน้า Art Institute ปกติจะมีรูปปั้นสิงโตอยู่สองตัว หน้าประตูทางเข้า พอฤดู Superbowl เจ้าสิงโตสองตัวก็เลยใส่หมวก Chicago Bears ไปกะเค้าด้วย น่ารักจริงๆ เลยต้องถ่ายเก็บไว้ เสียดายไม่ค่อยชัดเพราะอยู่ในรถ..

ส่วนอันนี้ก็จากในรถเหมือนกัน ดูเหมือนไม่มีอะไร แต่เพื่อนบอกว่า เนี่ย.. เค้าเปิดไฟสีส้มๆ ตัดกะท้องฟ้า ให้เป็นสีประจำทีม bears อีกเหมือนกัน น้ำเงินกับส้ม ไม่รู้เค้ามั่วป่าวนะ แต่ก็อาจจะจริงก็ได้.. ม่ายรู้..

A Year Older

Again, another year older eek laew.. This year, no more surprises. Yesterday happened to be the Friday that the Cancuners were getting together for a reunion, so I sort of bundled that with my upcoming bday. And today just went out for some yummy dim sum in Chinatown with my FinD gang :) It is the coldest weekend, and man, it was super cold indeed! Came back to evanston and hang out at my friend's place for a couple hours before heading home. And just spent a quiet evening by myself :) Tomorrow's plan is dinner with the thai gang. Probably the weekend i eat the most! The scale is shouting "alert, alert!" already hehe. But given the winter mood and how quiet it is around here, I need all the possible get-togethers i can have :P Anyway, really wanna thank everyone for the cards, the calls, and the wishes.. nextdoor and across the world.. I'm a very happy bday girl this year :)

Dodge 'n Burn

I recently signed up for a mini class in digital photography, hoping to learn a bit more about it and make more use of the camera and photoshop. Yea, it shouldn't say that. But these days you probably don't come across the 'originals' that often anymore. And I guess it's okay to make use of technology. That's what they invented it for anyway :) So we talked about light and color today, and went through some assignment pictures. One of the key takeaways was, if you have to, it is better to have underexposure than overexposure. In other words, too dark is actually better than overly bright, because even when it appears dark and shadowed, the information captured is still there. Once we got to photoshop and tried different ways of adjustments, I realized you can really fix that and it was kinda cool..

So think of the toolbar on the left-hand side in photoshop with all those little icons, and there's one called dodge tool. Again this is like revealing my illiteracy, but honestly I never really knew how to use it. So we tried with this indoor photo, and because there was a hanging light in the middle the ceiling background was just dark. Using this thing can brighten part of the photo you want, and voila the ceiling emerged (it was nicely decorated). And vice versa, the burn tool does the opposite (but i guess it wouldn't be as neat)..

I guess what i'll do from now is not to ignore the photos that seem useless. Now I know I might be able to uncover many things underneath. You never know what you'll see.. Somehow I just relate this to first impressions with people, cuz a lot of times it doesn't say much about them at all. Over time you'll learn more, and hopefully find out who they are.. and then you might go wow like when i saw the ceiling :) Of course, despite time, it's not always the case that you'll be able to understand.. You can't crack the code with the wrong method.. it's like using photoshop with photos taken with non-digital cameras ngai.. :P

Pan-kun

A very good recommendation from KK! I've been watching too many of these already. A japanese show with chinese narration, at least for this youtube version i found.. but still it's very fun to watch and really cute. This is not the very first episode i presume, but if i were to paste everything it would be quite a mess hehe.. you can just search online, there are tons! แปะมาให้ดูเล่นนะ..





btw, according to the thai website KK sent me, the title was ขำกลิ้งลิงกับหมา na eiei..